Gastvrijheid
De bijbel is een vreemd boek. Als moderne mens, gelovig of niet, kan je jezelf afvragen welke functie deze eeuwenoude overlevering heeft in onze maatschappij en ons persoonlijk leven. Ik geef het toe, beste lezer, dat ook mijn bijbel meestal voornamelijk stoffig staat te worden in mijn boekenkast. Uit verveling of nieuwsgierigheid blaas ik af en toe het stof eraf en blader er eens door. Tijdens mijn laatste bladersessie werd ik getroffen door volgend vers.
“Gij zult ook den vreemdeling geen overlast doen, noch hem onderdrukken; want gij zijt vreemdelingen geweest in Egypteland”. (Exodus: 22,21).

Ik kan me voorstellen dat u bij dit citaat de wenkbrauwen fronst of de schouders ophaalt, maar voor mij voelde het aan als een persoonlijke noot. Enkele jaren geleden heb ik als reisleidster immers inderdaad gewoond en gewerkt in Egypte. Ik was er een vreemdeling, een allochtoon ofwel een anderstalige nieuwkomer, zoals we dat tegenwoordig zo mooi politiek correct zeggen. De Egyptenaren keken zonder twijfel raar op van mijn westerse gewoontes en kledingstijl. Nooit heb ik echter het gevoel gehad dat ze op mij neerkeken omdat ik anders was. Geen enkele keer voelde ik dwang om me anders te kleden of te gedragen. Wanneer ik twijfelde, stonden de Egyptenaren steeds klaar met raad en wanneer ik dan toch iets verkeerds deed volgens de plaatselijke gewoontes, lagen ze meestal dubbel van het lachen.  Arabisch leren is geen lachertje, dus vaak moest ik meer met handen en voeten dan met woorden uitleggen wat ik wilde: een busticketje,dagschotel of buikdansles. Het viel me op dat ze steeds heel geduldig waren met mij en ieder woord Arabisch dat ik sprak werd op gejuich onthaald. Ook de Belgische toeristen die ik begeleidde, jubelden over de Egyptische gastvrijheid.

Ik was er graag gebleven, in dat immer zonnige woestijnland met zijn vriendelijke bevolking, heerlijke keuken en onvoorstelbare cultuurschatten. Maar de heimwee naar ons koude kikkerlandje heeft uiteindelijk gewonnen. Migrant zijn, het is niet gemakkelijk. En hoeveel minder makkelijk wordt het als je nieuwe land geen gezellige nieuwe thuis blijkt te zijn, maar een kille plek waar je keer op keer wordt duidelijk gemaakt dat je eigenlijk niet gewenst bent?

Men zegt wel eens dat door internet, globalisering, enzovoort, de wereld een dorp is geworden. In een dorp laten mensen hun achterdeur steeds open. Buren en vrienden komen vaak onaangekondigd langs voor een koffie en een praatje. Waarom houden wij, die in de beste wijk van het werelddorp wonen, al onze deuren stevig op slot?

Omdat ik zelf ooit een vreemdeling was en gelukkig gastvrij werd onthaald, ben ik vastbesloten deze gastvrijheid ook zelf in de praktijk te brengen: respect, een luisterend oor, een schouderklopje. Het kost niets, maar betekent zoveel. Het maakt de nieuwe wereld voor de vreemdeling een beetje minder vreemd en een beetje meer thuis.