Wake aan het deportatiecentrum de Refuge, Brugge

Een alternatief Onze Vader gebracht vanuit de protestantse gemeenschap

Op zaterdag 10 december 2011, de internationale dag voor de rechten van de mens, nam Catholic Worker het initiatief voor een interreligieuze wake. Omdat we geloven dat het opsluiten van vluchtelingen en mensen zonder papieren een mensonwaardige daad is. Met deze wake wensten  we onze solidariteit te betonen aan de opgesloten vluchtelingen en vanuit religieuze hoek een signaal geven dat we niet akkoord zijn met deze praktijk.

45 mensen uit verschillende geloofsgemeenschappen namen deel aan de wake. De wake haalde zowel het lokale, als nationale nieuws.

Over de gesloten centra:

België telt 6 gesloten centra, met een nieuwe in aanbouw. Gemiddeld worden jaarlijks 8000 vreemdelingen in deze centra opgesloten. De mensen die opgesloten worden in de detentie centra hebben – behalve dat ze geen geldige verblijfsdocumenten bezitten – geen misdrijf gepleegd! Toch verblijven ze in instellingen en oud-gevangenissen waar een streng gevangenis- en groepsregime heerst. Er zijn nauwelijks voorzieningen, ook niet voor de kinderen, en de bewoners mogen maar beperkt bezoek ontvangen. Sommige vluchtelingen verblijven er meer dan zes maanden. Mensen worden opgesloten in afwachting van hun deportatie, soms in afwachting van hun doorverwijzing naar een ander Europees land en sommigen komen uiteindelijk weer vrij in België. Vaak zijn deze opsluitingen langdurig of zelfs arbitrair. 

Op de wake werd gebed, zang & meditatie gebracht vanuit de verschillende deelnemende geloofsgemeenschappen: katholiek, protestants, boeddhistisch, islamitisch. Een bijzondere dank gaat uit naar de Interlevensbeschouwelijke Werkgroep van Gent.

"Waken" omdat we niet akkoord gaan.

 

De Anarchistische Boekenbeurs

Dit jaar stonden we met een standje van de Catholic Worker op de Anarchistische Boekenbeurs in Gent. Met enkele boeken, pins en gewapend met Catholic Workers kranten vanuit de V.S., Nederland en ons eigen krantje.
We kregen veel positieve reacties, en voor veel mensen was het de eerste keer dat ze over Catholic Worker hoorden. De dag vloog voorbij en het was leuk vrienden en kameraden terug te zien.

http://users.telenet.be/aboekenbeurs/

Catholic Worker Retraite Weekend 11-13 maart 2011

 

VERSLAG VAN DE CATHOLIC WORKER-MISSIE NAAR CALAIS (27/11/2010)

De solidariteitsactie naar de asielzoekers van Calais van zaterdag 27 november was de eerste actie van de Catholic Worker Gent.  Een 15-tal mensen gingen naar Calais om er een grote bestelwagen met materiaal af te leveren bij de organisatie Salam.  Het materiaal bestond voornamelijk uit kledij.  Er waren ook schoenen, zeep en scheermesjes. 

Salam is de organisatie die in Calais noodhulp organiseert voor de asielzoekers.  Salam bestaat sinds 2002 toen de Franse overheid het Rode Kruiskamp van Sangatte sloot.  De vele asielzoekers van Calais en omgeving kwamen van de ene dag op de andere zonder enige vorm van onderdak of voedselhulp te staan.  Salam zorgt vooral voor kledij en voedsel.  ‘s Middags en ‘s avonds houdt Salam voedselbedeling.  Het eten wordt klaargemaakt door vrijwilligers.  De organisatie zamelt daarnaast kledij in die aan de asielzoekers wordt verstrekt.  Elke zaterdag wordt er vestiaire gehouden. Salam helpt ook asielzoekers die in Frankrijk een asielaanvraag willen indienen.  Soms kunnen ze ook tijdelijk onderdag aanbieden in faciliteiten van de stad, echter bijlange niet aan iedereen. 

Calais is een plaats waar vele asielzoekers tijdelijk verblijven omdat ze van daaruit de oversteek naar Engeland proberen te maken.  De bestemming van de meerderheid van asielzoekers in Europa is Engeland, omdat het er relatief eenvoudiger is om zonder papieren of vaste verblijfplaats toch aan werk te raken.  Sommige asielzoekers hebben er vrienden, familie of kennissen.

De vluchtelingen die in Calais arriveren zijn bijna zonder uitzondering jonge mannen.   Op het moment van onze actie was de grote meerderheid van de asielzoekers afkomstig uit Sudan en meerbepaald Darfur.  Ze zijn er het oorlogsgeweld ontvlucht.   Daarnaast was er ook een kleinere groep Afghanen. Sommigen zijn al maanden in Calais, anderen zijn net gearriveerd. Er is niemand te zien met een rugzak of enige andere bezittingen dan de kleren die men draagt.

Ons materiaal leveren we af in het depot van Salam.  Daar worden ook de maaltijden bereid.   Op dit moment betreft het ongeveer een 150-tal maaltijden die dagelijks bereid moeten worden door vrijwilligers.

We hielpen bij de bereiding van het avondmaal en vervolgens gingen we naar het Africa House. Het Africa House is een complex van vervallen industriële gebouwen dat gekraakt wordt. De meeste asielzoekers van Afrikaanse afkomst ‘verblijven’ en overnachten er. Het Africa House is niet afgesloten, het is er even koud als buiten. Vrijwilligers van Salam zoeken elke dag paletten en ander hout op het industriegebied van Calais.  Zonder vuur is het Africa House ijskoud.  Er ligt ook veel afval.  Het tart de verbeelding dat mensen, vaak maandenlang, in deze omstandigheden moeten leven, slapen en vooral wachten.

Pesterijen en vernederingen van de politie zijn dagelijkse kost voor de bewoners van het Africa House.  De politie valt er elke dag meerdere keren binnen.  De Franse ordepolitie, de CRS, arresteert er dagelijks asielzoekers om ze na een paar uur terug vrij te laten aan het politiekantoor enige kilometers verderop.  Waarop ze gewoon terugkeren naar het Africa House.  Soms bespuit de politie het slaapgerief met traangas om het onbruikbaar te maken. 

Ondanks alles is de sfeer rond het grote vuur waar de mensen zich verzamelen niet slecht.  De gezichten zijn eerder optimistisch dan wanhopig en radeloos.

Rond 18u zakken de bewoners van het Africa House af naar de voedselbedeling van Salam.  De bedeling gebeurt in open lucht op een geasfalteerd terrein langs de ring rond het cenrum van Calais.  Een afdak is de enig beschutting tegen de sneeuw voor de wachtende rijen.  Het beschikbaar stellen van een terrein met afdakken is bijna het enige wat de stad Calais doet voor de asielzoekers ondanks het feit dat deze schrijnende toestanden zich in de stad zelf afspelen.

Wanneer de voedselbedeling voorbij is besluiten we met de bestelwagens nog hout op te halen en te gaan afleveren bij een kleiner kampement van asielzoekers te Téteghem.  Het kamp ligt in de velden buiten Duinkerken.  Het is al donker en we zien niemand meer. We laten de paletten er achter op de parking en we keren terug huiswaarts.

Foto: voedselwachtrij in de sneeuw. 200 mensen staan aan te schuiven voor een potje warm eten.

Gastvrijheid (Uit onze papieren nieuwsbrief)

Gastvrijheid
De bijbel is een vreemd boek. Als moderne mens, gelovig of niet, kan je jezelf afvragen welke functie deze eeuwenoude overlevering heeft in onze maatschappij en ons persoonlijk leven. Ik geef het toe, beste lezer, dat ook mijn bijbel meestal voornamelijk stoffig staat te worden in mijn boekenkast. Uit verveling of nieuwsgierigheid blaas ik af en toe het stof eraf en blader er eens door. Tijdens mijn laatste bladersessie werd ik getroffen door volgend vers.
“Gij zult ook den vreemdeling geen overlast doen, noch hem onderdrukken; want gij zijt vreemdelingen geweest in Egypteland”. (Exodus: 22,21).

Ik kan me voorstellen dat u bij dit citaat de wenkbrauwen fronst of de schouders ophaalt, maar voor mij voelde het aan als een persoonlijke noot. Enkele jaren geleden heb ik als reisleidster immers inderdaad gewoond en gewerkt in Egypte. Ik was er een vreemdeling, een allochtoon ofwel een anderstalige nieuwkomer, zoals we dat tegenwoordig zo mooi politiek correct zeggen. De Egyptenaren keken zonder twijfel raar op van mijn westerse gewoontes en kledingstijl. Nooit heb ik echter het gevoel gehad dat ze op mij neerkeken omdat ik anders was. Geen enkele keer voelde ik dwang om me anders te kleden of te gedragen. Wanneer ik twijfelde, stonden de Egyptenaren steeds klaar met raad en wanneer ik dan toch iets verkeerds deed volgens de plaatselijke gewoontes, lagen ze meestal dubbel van het lachen.  Arabisch leren is geen lachertje, dus vaak moest ik meer met handen en voeten dan met woorden uitleggen wat ik wilde: een busticketje,dagschotel of buikdansles. Het viel me op dat ze steeds heel geduldig waren met mij en ieder woord Arabisch dat ik sprak werd op gejuich onthaald. Ook de Belgische toeristen die ik begeleidde, jubelden over de Egyptische gastvrijheid.

Ik was er graag gebleven, in dat immer zonnige woestijnland met zijn vriendelijke bevolking, heerlijke keuken en onvoorstelbare cultuurschatten. Maar de heimwee naar ons koude kikkerlandje heeft uiteindelijk gewonnen. Migrant zijn, het is niet gemakkelijk. En hoeveel minder makkelijk wordt het als je nieuwe land geen gezellige nieuwe thuis blijkt te zijn, maar een kille plek waar je keer op keer wordt duidelijk gemaakt dat je eigenlijk niet gewenst bent?

Men zegt wel eens dat door internet, globalisering, enzovoort, de wereld een dorp is geworden. In een dorp laten mensen hun achterdeur steeds open. Buren en vrienden komen vaak onaangekondigd langs voor een koffie en een praatje. Waarom houden wij, die in de beste wijk van het werelddorp wonen, al onze deuren stevig op slot?

Omdat ik zelf ooit een vreemdeling was en gelukkig gastvrij werd onthaald, ben ik vastbesloten deze gastvrijheid ook zelf in de praktijk te brengen: respect, een luisterend oor, een schouderklopje. Het kost niets, maar betekent zoveel. Het maakt de nieuwe wereld voor de vreemdeling een beetje minder vreemd en een beetje meer thuis.

Solidariteitsdelegatie naar Calais

Inzamelingsactie: Grote kartonnen dozen, dekens, slaapmatjes, winterkledij en eten voor vluchtelingen in Calais.

 

Beste vrienden,

De wintermaanden komen er weer aan en de situatie voor de vluchtelingen en migranten in Calais is er zeker niet op verbeterd. In 2002 werd het Rode Kruis opvangcentrum voor vluchtelingen in Sangate verplicht gesloten door de Franse overheid en dit onder druk van het Verenigd Koninkrijk. Sindsdien overleven de vluchtelingen en migranten in de duinen en bosjes in de regio van Calais en Duinkerken. Dit jaar werden veel vluchtelingen ‘manu militari’ in groepen verwijderd, daarbij werden hun zelfgemaakte tenten of beschuttingen ook nog eens vernietigd.

Vandaag overleven nog steeds meerdere honderden vluchtelingen al dan niet wachtend op een doorreis naar het Verenigd Koninkrijk. Om zich warm te houden en te beschutten tegen de regen of de sneeuw bouwen ze met materiaal die ze vinden of krijgen schuilplaatsen. (Zie onze foto’s van vorige delegaties.). Tijdens de maanden november en december willen we opnieuw naar Calais trekken met oa. dekens en winterkledij.

We hebben dus Uw hulp nodig voor twee solidariteitsdelegaties naar Calais:

 

• We zoeken mensen met een minibus, bestelwagen of kleine vrachtwagen.
• We zoeken mensen die willen meehelpen met het inzamelen van goederen.
• Mensen die mee willen gaan in delegatie naar Calais.

 

Welk materiaal hebben we nodig:

• We zoeken proper winterkledij voor mannen (want het wordt ijzig koud in de haven): Wintervesten, broeken, truien, maar zeker ook schoenen, kousen, mutsen, sjaals en handschoenen!!!
• We zoeken grote hoeveelheden hygiënische producten voor mannen.
• We zoeken (opblaasbare) slaapmatjes, warme dekens of grote stukken karton.
• Grote kwantiteiten droge voeding. (De organisatie die ons ontvangt en rondleid is de ‘Association Salam’ zij voorzien iedere avond meer dan 300 porties warm eten. Dit doen ze met ingezameld materiaal en volledig op basis van vrijwilligers.)

Ook uw financiële steun is meer dan welkom. U kunt eventueel een gift over maken op rekening nr. 890-0148569-93, m.v.v. CALAIS.

 

Met vriendelijke groeten,

Sophie, Isfried, Pieter, Wim, Johannes

het Catholic Worker team

De Solidariteitsdelegatie gaat door op

zaterdag 27 november en zaterdag 11 december.

 

Wilt U of uw organisatie mee naar Calais en helpen met de inzameling of het transport van het materiaal? Neem contact met:

 

Johannes op 0474 77 61 13 of johan@catholicworker.be

Of Isfried op het e-mailadres isfriedrodeyns@hotmail.com

 

In het verleden kregen wij steun of materiaal van ondermeer:

De Scouts Herentals

Vluchtelingen Onthaal Sint Niklaas

Hand in Hand Heirnis

vzw Werkgroep Vluchtelingen Gent,

vzw Huize Triest,

Sociaal-Artisitiek Huis Victoria Delux, Gent

Het depot van de Kringloopwinkels in Gent

De anarchistische Keuken Kokkerellen

Het Vluchtelingen Actie Komitee (Studenten Universiteit Gent)

De Protestantse Rabotkerk Gent

vzw Gemeenschap van de Goede Herder, Dendermonde

CW Spiritualiteit: Dorothy Day over armoede en anarchie

DorothyDay stichtte de Catholic Worker in 1932

Korte videoclip in het Engels, uit een interview met Dorothy Day:

http://www.jesusmanifesto.com/theology/dorothy-day/

(Dorothy Day talks about voluntary poverty and anarchism. This clip is
from a 1970′s television special, “New Heaven/New Earth” which
interviewed Day. It is available for purchase at cost from the
Marquette University Catholic Worker Archives:
http://www.marquette.edu/library/archives/day.shtml)

Peter’s Catholic Worker Tuin

Saint Francis Catholic Worker Farm New York

Micro-tuinieren of een kleine moestuin aanleggen, je kan het soms op je dak doen (stabiliteit!), op uw koer of balkon of je kan je tuin omtoveren tot een echte groene voorraadkamer. Een kleine biologische moestuin aanleggen heeft veel voordelen en de fysieke arbeid die je erin steekt kan echt meditatief werken. ‘s Avonds een uur in de tuin werken maakt je hoofd echt wel leeg van alle problemen en zorgen die tijdens de dag op je afkomen.

Meerdere nabije Catholic Worker huizen hebben een kleine of grotere moestuin (Amsterdam) of zelfs een boerderij (Londen). De biologische opbrengst wordt dan ofwel gebruikt voor de mensen die in het huis leven of wordt verdeeld in voedselpakketten voor mensen in nood.

Er zijn ook veel ecologische voordelen: wat je zelf kweekt heeft veel minder impact op het milieu. Er is geen serre of transport aan de pas gekomen, dus geen petroleum of gas nodig! Je kan kiezen voor een diversiteit aan natuurlijke planten (de oudere gewassen) die steeds minder voorkomen. Door biologisch te telen gebruik je geen chemische pesticide, fungicide, meststof of GGO’s. De grond of de plaats die je gebruikt wordt weer groen en biedt plaats aan insecten en vogels.

Economisch brengt het na een kort tijdje ook op. Je hoeft geen al te zware investeringen te doen. Geleidelijk breid je je moestuin activiteiten uit. Biologisch zaaigoed is niet altijd even goedkoop, maar met een pakje zaad leer je op termijn veel doen. In het begin is de verleiding groot om teveel zaad te gebruiken. Je kan best mensen aanspreken die er al wat ervaring mee hebben of een er een boekje over lezen. Na korte termijn brengt het echt wel op! In België kan je voor informatie, cursussen en materiaal terecht bij VELT.

Een leerschool voor het leven – “Agronomic Universities”

Biologisch tuinieren en de natuurlijke landbouw behoorden tot de oorspronkelijke kernvisie van de Catholic Worker beweging. Peter Maurin, mede-stichter van de Catholic Worker in 1932, nam een voorbeeld aan de vroeg-middeleeuwse Europese monniken, die in hun eigen levensonderhoud voorzagen door landbouw en ambacht. Monniken deden aan handenarbeid en landbouw om vooreerst in hun eigen levensonderhoud te voorzien en daarbij de mensen rondom hen te helpen. Naar het voorbeeld van de Heilige Benedictus, moest de mens STABILITEIT nastreven in zijn leven en dagindeling. Volgens de regel van Benedictus is 4 tot 5 uur handenarbeid (landbouw, ambacht, bouw) voldoende per dag, tenzij er een nood is. Daarnaast heeft de mens ook de taak te werken aan andere aspecten van zijn leven zoals de gastvrijheid, het studeren, … .

Onze visie

De Katholieke Werker is een initiatief in de geest van de Catholic Worker beweging. Deze beweging combineert zowel Benedictijnse als Franciskaanse spiritualiteit en werd sterk beinvloed door het anarchisme. De beweging werd gestart in de jaren ‘30 door Dorothy Day en Peter Maureen en kent vandaag een 185 tal gemeenschappen. Centraal staan de Bijbelse werken van barmhartigheid, die doorleeft worden in de vorm van gebed, actie, gastvrijheid en gemeenschapsleven.

Onze visie

De Katholieke Werker  wil een gemeenschap vormen, die leeft in gebed en solidariteit met armgemaakte mensen, vluchtelingen en mensen zonder papieren. Onze levensstijl is gebaseerd op eenvoud, gastvrijheid, gebed en directe actie voor een betere samenleving, Gods rijk op aarde.

Onze visie op geloof en maatschappij zijn geïnspireerd door de ‘Catholic Worker’ beweging. Geworteld in een spiritualiteit, die gegroeid is uit de sociale leer van de christelijke kerken, de evangelische roep om vrede en rechtvaardigheid, puttend uit het voorbeeld van de heilige Benedictus en de heilige Franciscus. De evangelietekst van Lucas: ‘En gelijk gij wilt, dat u de mensen doen zullen, doet gij hun ook zo.’ spoort ons aan om open te staan voor de nood van anderen. We (proberen te!) delen wat we hebben met anderen die minder hebben, aangezien bezit alleen gerechtvaardigd kan worden als het ten dienste staat van het algemeen welzijn (Thomas van Aquino). We vragen geen salaris voor wat we doen.

We zijn pacifistisch: Heb uw vijanden lief is voor ons de beste manier om conflicten aan te pakken. We zijn anarchistisch: we zien het als een taak van een ieder om persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen wanneer onrecht geschiedt, zowel door een directe, persoonlijke hulp aan de slachtoffers, als door actie te voeren tegen structureel onrecht. Vanuit dit personalisme kiezen we er ook voor om geen aanspraak te maken op overheidsgeld. We kiezen ervoor om klein te blijven, een soort grote, bij tijd en wijle chaotische, maar meestal liefdevolle familie. We pleiten ervoor de in christelijke en andere culturen aloude traditie van gastvrijheid in ere te herstellen, zodat er meer plekken ontstaan waar mensen met problemen hulp en menselijke warmte kunnen vinden.

Door in vriendschap en broeder/zusterschap samen te leven met mensen uit verschillende culturen en uit verschillende religies, hopen we een teken te stellen van de mogelijkheden die de mensheid heeft om zonder geweld, in vrede en gerechtigheid te leven.